22.03.2016

kuş ölür sen uçuşu hatırla

ben şimdi burada,
dün akşam boyadığım duvarıma dayadığım yatağımda mutlu mutlu oturup arkadaşlarımla yazışırken epeeey gülüp eğlenirken,
-bir zamanlar seninle telefonda saatlerce konuşurken parmağımla hayali bir şeyler yazdığım duvarım bu arada-
bir başkasının mesajını görünce ağlamaya başladım.
cevap vermek istemediğim için ağladım.
benden umutluydu.
senin hala şuramda -buram?- olduğunu elbette bilmiyordu.
ne kadar da ayıp. kaçtığım konuşmadan kaçış yok. nasıl boktan bir hismiş bu.
hıçkırahıçkıra ki uzun süredir yoktu bu.
bir başkasının elini tutma düşüncesi bile midemi bulandırıyorken benim,
şu duvarın yanında oturuyorken hala,
senin lambanla aydınlanıyorken,
senin aldığın çantayı kullanmışken bugün,
birlikte aldığımız tişörtü bile giyebilirken
 -veşaşırtıcıbirşekilde canımı acıtmıyorken bunlar-
yani aslında sen her taraftayken ve diğer herkesten midem bulanırken
n a s ı l ?

cevap veriyorum, zamanla.
of. içimden.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder